De ervaring van een P3 bezoeker ‘de Woonplek’

Woonplek P3
Foto Pixabay
Purmerend – Voor wie niet uitgenodigd was, of niet aanwezig kon zijn plaats ik hier even mijn ervaring van de informatieavond “de woonplek”. Mijn ervaring, die niet al te positief is, neem ik voor eigen rekening. De sprekers, de gesprekleiders aan de tafels, maar vooral de wethouders zijn namelijk enthousiast over het verloop van de avond.
Door Michel Staal – Mijn onderstaand verhaal is dus mijn ervaring en die kan dus afwijken van de anderen.

Aangekomen bij P3 moest mijn naam afgevinkt worden op een lijst. Daarop stond ook in welke zaal ik een plaatsje mocht uitzoeken. In de zaal (in mijn geval P1) stonden iets van 6 grote blokken met rondom stoelen. Dus groepjes van +/- 10 mensen, waarvan 1 gespreksleider van de gemeente en in ons geval 1 ervaringsdeskundige die zorg verleent in een GGZ organisatie.

De avond ging van start met een voorwoord van wethouder Kroese. Hij begon met rustgevende woorden en begrip voor de onrust. Hij spiegelde zijn privéomstandigheden met die van ons. Want ook hij heeft kinderen die daar spelen. Er zijn volgens hem 3 opties voor huisvesting:

    1. Aan de rand van de gemeente. Die optie is afgevallen omdat de patiënten daar te geïsoleerd zijn.
    2. Midden in een woonwijk. Die optie is afgevallen omdat dat teveel overlast veroorzaakt.
    3. Aan de rand van een woonwijk, dichtbij sociale voorzieningen zoals bijvoorbeeld een bibliotheek.
Als het mis gaat

Sociaal contact is bevorderlijk voor het herstel. Daardoor is dit de keuze van de gemeente. Vervolgens was de boodschap van begin tot eind dat we ons absoluut geen zorgen hoeven te maken. Want, zo zegt hij heel stellig: “de gemeente heeft ruim voldoende ervaring en als het mis gaat neemt de gemeente zijn verantwoording. Zowel richting bewoners als omwonenden.” Tot zo ver zijn inleiding.

Hierop reageren kon niet, want na deze korte weinig informatieve inleiding moest hij door naar de volgende zaal.

Vervolgens nam de gespreksleider aan tafel het gesprek over met als doel om aan tafel vragen te stellen, voorstellen te doen én zorgen te bespreken. Die moesten wij dan op een klaargelegd formuliertje schrijven en achterlaten. De eerste minuten van dat gesprek gingen over het verhaal van de wethouder en het gevoel van onmacht dat hij na direct na zijn verhaaltje weg liep én er absoluut geen gelegenheid was om te reageren of een vraag te stellen.

Frustratie

Na een paar minuten ebde de frustratie weg en kwamen er eindelijk inhoudelijke punten van zorg boventafel en leek het erop dat er daadwerkelijk een inhoudelijke discussie ontstond. Maar …….

De discussie aan tafel werd onderbroken en we moesten luisteren…

De volgende spreker stond namelijk aan de microfoon. Zijn naam is mij ontgaan, maar het was een politieagent die voornamelijk de zorgen van de bezoekers weg probeerde te nemen door cijfers van meldingen te benoemen. Volgens de agent maken we ons ten onrechte zorgen. Want het ging volgens hun bestand om 17 in een jaar! Dus, 17 meldingen in een heel jaar over mensen die in de woonplek zouden komen te wonen. Het valt dus allemaal wel mee!

Volgende zaal

Reageren op zijn conclusie kon niet, want direct na zijn pleidooi moest ook hij de microfoon afstaan om zijn verhaal in de volgende zaal te doen.

De frustratie bij mij liep alleen maar verder op. Overigens niet alleen bij mij. Maar ik kan hier alleen voor mezelf spreken. Het begon me wel duidelijk te worden waarom er zoveel beveiligers aanwezig waren. De sfeer werd er namelijk niet gezelliger op en mensen probeerde uit onmacht met luidere stem toch nog een reactie te krijgen van de spreker…. Tevergeefs. Want medewerkers van de gemeente haalde hem echt op en claimde de aandacht tijdens de wandeling naar de uitgang van de zaal.

Het gevoel dat mij bekroop was “Ze gaan de hele avond sussen en relativeren”

De agent was weg en we zouden het gesprek aan tafel weer voort moeten zetten. Maar waar waren we gebleven? Euhm geen idee.

In de kiem gesmoord

Het gevoel van frustratie over de boodschap van de sprekers én de onmacht omdat ze gelijk weg liepen voerde de boventoon. De discussie aan tafel ging nu niet meer over het onderwerp, maar over hoe op slinkse wijze een vorm van discussie in de kiem werd gesmoord. Het selectief uitnodigen van mensen, het verdelen van de bezoekers over meerdere zalen, het opknippen van die zalen in nog kleinere groepen én de sprekers die eerder verstorend dan verhelderend werk leverden, zorgde voor meer frustratie.

Maar goed, na het bespreken van die frustratie, die overigens niet alleen bij mij de boventoon voerde, probeerden we nogmaals aan tafel een discussie te voeren. Heel ver kwamen we niet want… Ssttttt…

Even stil de volgende spreker begint zijn verhaal.

Puntje van mij stoel

Een oud-directeur van Leger des Heils begint zijn verhaal met het delen van zijn ervaringen met deze patiënten. Op het puntje van mijn stoel zit ik klaar om naar zijn verhaal te luisteren. Maar bijna voorspelbaar is zijn hele pleidooi gestoeld op een paar succesverhalen van zware complexe patiënten die nu succesvolle sociale mensen zijn geworden. Hij is passioneel en volledig overtuigd dat juist deze plek ideaal is. Patiënten zouden zelfs graag een helpende hand bieden

De frustratie bij de groep in de zaal was duidelijk te merken en groeide met de minuut. De spreker moest herhaaldelijk personen in de zaal aanspreken om even hun mond te houden. Maar helaas. De weerstand tegen zijn eenzijdige verhaal groeide en ondanks zijn 40 jaar ervaring in het vak, waarin hij vast en zeker heel veel ervaringen heeft opgedaan, kon zijn verhaal maar weinig mensen overtuigen.

Handjes in de lucht

Ik heb gedurende de hele speech met mijn hand in de lucht gezeten om kenbaar te maken dat ik wat wilde vragen. Tevergeefs, want de zaal was te rumoerig en een medewerker van de gemeente praatte de oud-directeur richting de uitgang. Ook hij moest immers zijn verhaal nog doen in andere zalen.

Je snapt dat na de derde spreker er weinig meer inhoudelijk is gediscussieerd. Nog afgezien van de korte tijd die er na de laatste spreker over was…

De boodschap van de sprekers was “het valt allemaal wel mee” en het gevoel van de bezoekers was “ik maak mij zorgen over de overlast die gaat ontstaan.“

Overigens was het idee dat de sprekers na afloop nog overal hun gezicht zouden laten zien, maar daarvan is weinig terecht gekomen.

Eind van de avond zijn de zorgen die er al waren gebleven en aangevuld met een gevoel van onmacht.

Maar nogmaals, dat zou alleen mijn ervaring kunnen zijn. Dus ga vooral naar de avond, als je bent uitgenodigd. En ik hoop dat je met een beter gevoel richting huis gaat dan ik.

Heeft u ook een mening, laat die ons dan weten.